OSTATNIO DODANE ZDJĘCIA 
 |
 |
 |
Artykuły » Drugim możliwym sposobem badania zadań teorii przerobki plasty
Zagadnienie to zostało rozwiązane przez Unksowa [24, 25] przy założeniu, że naprężenie normalne nic zależy od współrzędnej a naprężenie styczne w kierunku tej współrzędnej nie występuje.
Przybliżony charakter naszej wiedzi o początkowych i granicznych warunkach (mechaniczne własności materiałów, warunk tarcia i wymiana ciepła na powierzchni styku) oraz nieunikniony rozrzut przedstawionycl wielkości nawet dla jednego wlewka (wsadu) wymagają praktycznego podejścia do mecha niki ośrodków ciągłych, jej świadomego uproszczenia, a w konsekwencji prowadzenia obliczeń z określoną dokładnością.
W praktyce otrzymywanie rozwiązania o dużej dokładności nie ma sensu w większość przypadków z powodu zbytniej pracochłonności.
Najdogodniejszym sposobem matematycznego przedstawienia układów może być rachunek wariacyjny, a w szczególności proste metody wariacyjne .
Nowy punkt widzenia przedstawił Swift w 1940 r. Zwrócił on uwagę na to, że podstawowe znaczenie ma kształt czoła stempla.
Metoda ta nadaje się szczególnie do określania wytrzymałości blach bardzo cienkich, których kute ogrodzenia badanie w próbie rozciągania jest zazwyczaj trudne.
Zgodnie z tym wskaźnik poszerzenia ma również maksimum wydłużonych stref odkształcenia i minimum dla poszerzanych stref odkształcenia
słuszne dla dowolnego rozkładu naprężeń, zrównoważonych zewnętrznych obcią żeniami Xh F( i dla dowolnego pola prędkości v (vt) z odpowiadającym mu rozkładen prędkości odkształcenia eik, a także pewne modyfikacje tego równania, pozwalają ni< tylko udowodnić wiele twierdzeń o istnieniu i jedności rozwiązania zadań sprężysto plastycznych [30], lecz także przedstawić przybliżone metody rozwiązania, analogiczni do wariacyjnych metod klasycznej teorii sprężystości.
W monografii poświęcono dużo uwagi ważnym, stosowanym zadaniom teoprzeróbki plastycznej metali.
Drugim możliwym sposobem badania zadań teorii przeróbki plastycznej metali jest wykorzystanie teorii skończonych odkształceń plastycznych.
Przybliżony charakter naszej wiedzi o początkowych i granicznych warunkach (mechaniczne własności materiałów, warunk tarcia i wymiana ciepła na powierzchni styku) oraz nieunikniony rozrzut przedstawionycl wielkości nawet dla jednego wlewka (wsadu) wymagają praktycznego podejścia do mecha niki ośrodków ciągłych, jej świadomego uproszczenia, a w konsekwencji prowadzenia obliczeń z określoną dokładnością.
W praktyce otrzymywanie rozwiązania o dużej dokładności nie ma sensu w większość przypadków z powodu zbytniej pracochłonności.
Najdogodniejszym sposobem matematycznego przedstawienia układów może być rachunek wariacyjny, a w szczególności proste metody wariacyjne .
Nowy punkt widzenia przedstawił Swift w 1940 r. Zwrócił on uwagę na to, że podstawowe znaczenie ma kształt czoła stempla.
Metoda ta nadaje się szczególnie do określania wytrzymałości blach bardzo cienkich, których kute ogrodzenia badanie w próbie rozciągania jest zazwyczaj trudne.
Zgodnie z tym wskaźnik poszerzenia ma również maksimum wydłużonych stref odkształcenia i minimum dla poszerzanych stref odkształcenia
słuszne dla dowolnego rozkładu naprężeń, zrównoważonych zewnętrznych obcią żeniami Xh F( i dla dowolnego pola prędkości v (vt) z odpowiadającym mu rozkładen prędkości odkształcenia eik, a także pewne modyfikacje tego równania, pozwalają ni< tylko udowodnić wiele twierdzeń o istnieniu i jedności rozwiązania zadań sprężysto plastycznych [30], lecz także przedstawić przybliżone metody rozwiązania, analogiczni do wariacyjnych metod klasycznej teorii sprężystości.
W monografii poświęcono dużo uwagi ważnym, stosowanym zadaniom teoprzeróbki plastycznej metali.
Drugim możliwym sposobem badania zadań teorii przeróbki plastycznej metali jest wykorzystanie teorii skończonych odkształceń plastycznych.