OSTATNIO DODANE ZDJĘCIA 
 |
 |
 |
Artykuły » Rozpatrzmy teraz warunki odkształcenia między ziarnami. Doświa
Zastosowanie współczesnej techniki oblicze niowej pozwala postawić i rozwiązać praktycznie dowolne zadanie skończonej plastyczne zmiany kształtu przy wyciskaniu.
Wybrzuszanie w próbach Erichsena, Olsena, Avery i Guillery odbywa się przy dwukierunkowym rozciąganiu, któremu towarzyszy znaczne pocienienie w środkowej części próbki.
Po uchwyceniu próbki przez walce następuje naciągnięcie łańcucha, przy czym na mierniku mierzona jest pozioma siła tarcia T. Równocześnie następuje pomiar całkowitego nacisku na walce F.
Odkształcanie plastyczne związane jest z nieprzerwanym tworzeniem się i „zaleczaniem" zalążków naruszenia spójności.
Należy podkreślić różnicę w mechanizmach ruchu dyslokacji w płaszczyźnie poślizgu (ruch konserwatywny) i w kierunku prostopadłym do niej.
Z wykresu widać, że utworzy się przełom kruchy, ponieważ wartość naprężenia uplastyczniającego nie została przekroczona, nie mogły więc powstać odkształcenia plastyczne.
Wzdłuż tej płaszczyzny występuje niezgodność w ułożeniu atomów, powyżej niej zaś znajduje się o jeden atom więcej niż poniżej, co ułatwia przemieszczanie się balustrady metalowe dyslokacji wzdłuż płaszczyzny pp, noszącej nazwę płaszczyzny poślizgu dyslokacji.
Wskaźnikiem plastyczności w tej próbie jest głęboko; wytłoczki do momentu pojawienia się pierwszego pęknięcia na jej powierzchni, jak równii jakość powierzchni samej wytłoczki.
Ogólnie przyjmuje się zasadę, że jeśli powierzchnia przełomu jest szorstka przy czym dają się wyodrębnić poszczególne ziarna to mamy do czynienia z przełomem kruchym lub rozdzielczym.
Rozpatrzmy teraz warunki odkształcenia między ziarnami. Doświadczenia prowadzone na próbach składających się z 2 lub 3 kryształów przy zastosowaniu sił rozciągających wykazały, że większe odkształcenia uzyskuje się w dalszej odległości od granic ziarn, mniejsze zaś w pobliżu granic ziarn.
Wybrzuszanie w próbach Erichsena, Olsena, Avery i Guillery odbywa się przy dwukierunkowym rozciąganiu, któremu towarzyszy znaczne pocienienie w środkowej części próbki.
Po uchwyceniu próbki przez walce następuje naciągnięcie łańcucha, przy czym na mierniku mierzona jest pozioma siła tarcia T. Równocześnie następuje pomiar całkowitego nacisku na walce F.
Odkształcanie plastyczne związane jest z nieprzerwanym tworzeniem się i „zaleczaniem" zalążków naruszenia spójności.
Należy podkreślić różnicę w mechanizmach ruchu dyslokacji w płaszczyźnie poślizgu (ruch konserwatywny) i w kierunku prostopadłym do niej.
Z wykresu widać, że utworzy się przełom kruchy, ponieważ wartość naprężenia uplastyczniającego nie została przekroczona, nie mogły więc powstać odkształcenia plastyczne.
Wzdłuż tej płaszczyzny występuje niezgodność w ułożeniu atomów, powyżej niej zaś znajduje się o jeden atom więcej niż poniżej, co ułatwia przemieszczanie się balustrady metalowe dyslokacji wzdłuż płaszczyzny pp, noszącej nazwę płaszczyzny poślizgu dyslokacji.
Wskaźnikiem plastyczności w tej próbie jest głęboko; wytłoczki do momentu pojawienia się pierwszego pęknięcia na jej powierzchni, jak równii jakość powierzchni samej wytłoczki.
Ogólnie przyjmuje się zasadę, że jeśli powierzchnia przełomu jest szorstka przy czym dają się wyodrębnić poszczególne ziarna to mamy do czynienia z przełomem kruchym lub rozdzielczym.
Rozpatrzmy teraz warunki odkształcenia między ziarnami. Doświadczenia prowadzone na próbach składających się z 2 lub 3 kryształów przy zastosowaniu sił rozciągających wykazały, że większe odkształcenia uzyskuje się w dalszej odległości od granic ziarn, mniejsze zaś w pobliżu granic ziarn.